-
Recent Posts
Archives
- October 2010
- March 2010
- November 2009
- October 2009
- September 2009
- June 2009
- September 2008
- March 2008
- February 2008
- January 2008
- November 2007
- October 2007
- September 2007
- July 2007
- April 2007
- March 2007
- February 2007
- January 2007
- December 2006
- October 2006
- September 2006
- August 2006
- July 2006
- June 2006
- May 2006
- April 2006
- March 2006
- February 2006
- January 2006
- December 2005
- November 2005
- October 2005
- September 2005
- August 2005
- May 2005
Categories
Meta
Monthly Archives: November 2009
委屈
晚上9点03分,我拖着疲惫的身体走出实验室。又是一个12小时,我一次又一次的惊讶自己的承受能力。面无表情的坐上车,把油门踩到底,咆哮着驶离这个已经让我厌烦的地方。压抑的黑寂中,形单影只。我打开音乐,把音量调大,摇下车窗,试着去感受夏夜的惬意,然而心头却涌起莫名的委屈。这归家的路,我多么希望没有尽头。可以就这样一路开下去,向着那通明的灯火,却永远不要到达。我不要再回到那嘈杂浮躁的文明社会,也不再要那些琐碎烦扰的尘世忧伤。 这工作,让我太委屈。也让我学着麻木,老练,内圆外方,以牙还牙… 受了委屈的人,最需要一个倾诉的对象。在这个亲近的人面前,泪水廉价的倾泻,情感褪去冰冷的外衣,露出心头的伤痕。悲哀的是,我找不到这样的人,甚至还要小心有人撒盐。于是哭过之后,我懂得了世故,痛过以后,我明白了麻木。 在这一切以后,也许就是该离开的时候了,即使委屈也会是新的…
Posted in Uncategorized
16 Comments